NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH
NIEKTÓRE NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE
Odosobnione miejsce.
Dom samotnej kobiety.
ODCINEK 15
Miejsce, gdzie ktoś obcy może wejść niezauważony.
Miejsce, przez które uzależniony od opium przenika wonią kadzidła.
Dom szamana.
Czyli on jest szamanem.
Dom szamana to kryjówka Kim Yong-ju.
Prędko go nie odnajdziesz.
W Hanseong są 43 działające domy szamanów.
Wiem, bo powiedział mi o tym pośrednik handlu nieruchomościami.
Wiem, kto go odnajdzie.
Kto?
Właśnie ich poznałeś.
Znają Hanseong jak własną kieszeń i przeszukają każdy kąt.
Szukajcie wszędzie!
- Rety! - Idziemy.
Tak jest!
Odsuńcie się albo ją zabiję.
Nieważne, kogo zobaczysz na moście,
niezależnie od tego, czy był twoim wioślarzem,
musisz go zabić.
Dlaczego...
to muszę być ja?
Niech mistrz to zrobi.
Seung-gu zawsze kieruje się
emocjami.
Nie jest opanowanym strzelcem.
Potrzebuję zdolnego snajpera, który nie pozwoli sobie na błąd.
A gdyby uszedł z tego cało,
to musi być ktoś, kto nie zdradzi,
że uzbrojony Amerykanin był w siedzibie dowódcy Armii Sprawiedliwych.
Jedyna osoba, która się do tego nadaje,
to ty.
Jeśli on naprawdę tu idzie,
to dlatego, że chce ci zaoferować ochronę,
a nie skrzywdzić.
Wierzę w to.
Z tego, co wiem,
zawsze kroczył sprawiedliwą
i słuszną ścieżką.
I właśnie dlatego...
nie ugnę się.
Nie powinieneś tam pójść?
Pani Ae-sin zrobi to,
co musi,
tak samo jak on.
Mogę tylko w nich wierzyć.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Gdyby miało się tak zdarzyć,
powinno do tego dość,
zanim będzie za późno.
Co zrobiłeś z napastnikiem?
Aż tak obchodzi cię jego los?
- Zabiłeś go? - Co ty byś z nim zrobił na moim miejscu?
Więc zrozumiesz obecną sytuację.
Joseon jest atakowane.
Ameryka postępuje uczciwie,
ale podjudza Japonię.
Ja mogę być nieuzbrojony,
ale mamy cię na muszce.
Dam ci wybór.
Albo zginiesz tutaj,
albo opuścisz Joseon i przeżyjesz.
Nawet mieszkańcy Joseon porzucają swój kraj.
Jak mogę zaufać Amerykaninowi?
Nie obchodzi mnie,
kto rządzi w Joseon.
Nie interesuje mnie wyższe dobro.
Chciałem tylko
dwóch rzeczy.
Żebyś długo żył.
I żeby Ae-sin...
nie zginęła.
Czy to nie Kim Yong-ju?
Tak, ten mężczyzna go pojmał
i przyprowadził do nas.
Dlaczego go oddajesz?
Sami możecie się z nim policzyć,
jesteście Koreańczykami.
Amerykanie nazywają mnie Koreańczykiem,
a Koreańczycy Amerykaninem.
Nie wiem, jaką drogę teraz wybiorę,
dlatego...
to wasza jedyna szansa.
Nie mam zamiaru ponownie uciekać z tego kraju.
Więc zastrzel mnie.
Nigdy ci się nie odwdzięczyłem, więc zrobię to teraz.
I tak trzy osoby...
mają mnie na muszce.
Odejdź.
Nie powinieneś go puszczać.
Już zbyt wiele straciliśmy.
Nie pozwólmy na kolejną stratę.
Wybacz mi.
Idź.
Kapitanie.
Po prostu odejdź.
Obyś miał długie życie.
To pewnie nasze ostatnie spotkanie.
To, o co prosiłem, już jest nieaktualne.
Długo się zastanawiałam nad tym,
skąd znam tę dwójkę.
Widząc, w jaki sposób jeden niósł drugiego,
zakładam, że się znają.
Czy to mężczyzna,
którego tu przyniesiono,
zabił misjonarza?
Czy to mężczyzna,
którego tu przyniesiono,
zabił moich rodziców?
Widzę, że Seung-gu był kiepskim mentorem.
Nie nauczył cię, żeby nie zadawać pytań?
„Nie zadawaj pytań.
Nie roztrząsaj nieudanych misji.
Zaakceptuj własną hańbę.
Jeśli cię odkryją, uciekaj.
Schwytają cię, zgiń. Zgiń i zostań zapomniany”.
Czy to dlatego...
wciąż nie wolno mi się dowiedzieć,
jak zginęli moi rodzice?
A gdybyś wiedziała?
- Co wtedy zrobisz? - Pomyślę o tym, gdy...
Tak, to on.
To właśnie ten mężczyzna
zabił twoich rodziców.
Teraz gdy już wiesz, mam ci pozwolić się z nim rozprawić?
A jeśli tak, czy zabijesz go
własnymi rękami?
Jeśli była taka możliwość,
mogłeś mi powiedzieć wcześniej.
Amerykanin...
zginął z jego ręki,
a inny naraził własne życie.
Dziewczyna, której zabito rodziców,
musi odejść w agonii,
chociaż jej śmiertelny wróg jest tuż obok.
Mam nadzieję,
że z twojej decyzji...
wyniknie coś lepszego od mojej furii.
PSTROLISTKA SERCOWATA
Amerykanin
przekazał nam Kim Yong-ju?
Naprawdę to zrobił?
Tak, panie.
Więc proszę
zrzucić winę za to, co się stało,
na Kim Yong-ju.
Proszę zrehabilitować misjonarza
i zwrócić mu honor.
Sprawa została już zamknięta,
więc policzymy się z prawdziwym winowajcą po cichu.
Jeśli cofniemy nasze słowa,
to tylko splami naszą godność jako narodu.
Nic z tego nie wyniknie.
Amerykanin tego zażądał?
Nie, to ja o to proszę.
Dla niego ważne jest,
aby zadbać o dobre imię i honor misjonarza.
Okazał nam życzliwość,
więc choć raz powinniśmy się odwdzięczyć.
Czy tak chcesz go sobie zjednać?
Jesteś pewien,
że to będzie skuteczne?
Już wcześniej był po naszej stronie,
ale teraz go straciłem.
To jakiś żart?
Kim Yong-ju został schwytany.
Jesteś komendantem policji, powinieneś coś zrobić.
Lord Lee Jeong-mun sam przeprowadzi przesłuchanie.
Gwardia królewska jest czujna, ciężko mi się do niego dostać.
Jak na swój wiek Lee Jeong-mun jest zadziorny.
- Podziwiam jego wigor. - A jeśli Yong-ju poda pana nazwisko?
Ten stres mnie dobija.
Od stresu się nie umiera.
Ja przeżyłem nawet postrzał.
Dobrze wykorzystaliśmy Kim Yong-ju.
Wątpię, żeby ten narkoman mnie wydał.
I tak wkrótce umrze.
To będzie jego koniec.
Chwileczkę.
Kto tak naprawdę go schwytał?
I tutaj zaczyna się robić dziwnie.
Schwytali go Japońscy fechmistrze i przekazali amerykańskiej armii.
Co?
Wydaję tyle pieniędzy,
a wciąż pracują dla mnie nieudacznicy.
Ciekawe, w jako sposób ten Amerykanin zawsze otrzymuje niezbędną pomoc.
Czy za wszystkim stoi Lee Wan-ik?
Przestań zadawać pytania,
tylko mnie zabij.
I tak zostanę stracony.
Jeśli zaczniesz mówić, może darujemy ci życie.
Czy za wszystkim stoi...
Lee Wan-ik?
Kim jest Lee Wan-ik?
Widzę, że nawet ktoś taki jak ty musi wykarmić rodzinę.
W takim razie
dostaniesz to, czego chcesz.
Ty, Kim Yong-ju, podrobiłeś cesarską pieczęć
i zabiłeś niewinnego Amerykanina.
Niniejszym Sąd Joseon skazuje cię
na najwyższą karę, jaką jest egzekucja.
Ale zanim to nastąpi,
odnajdą twoje ciało.
A więc to ty.
Masz mnie zabić.
Zamknij się.
Dla ciebie to jeszcze nie koniec.
Sang-wan będzie na ciebie czekał po drugiej stronie.
Oto poprawione oświadczenie Sądu Joseon
w sprawie amerykańskiego misjonarza.
Osobą, która sfałszowała pieczęć,
nie był Amerykanin, tylko ktoś nastawiony projapońsko.
Został schwytany i stracony.
A co z zamordowanym misjonarzem?
Czy to nie oczywiste?
Amerykański misjonarz został niesłusznie oskarżony,
więc zasłużył na uniewinnienie.
W podziękowaniu za pomoc mieszkańcom Joseon
zostanie pochowany na cmentarzu dla cudzoziemców.
Mogłeś od razu opuścić Hanseong,
to czemu czaiłeś się przy rezydencji lorda Go?
Mogli cię łatwo odnaleźć.
Chciałem...
powiedzieć prawdę.
O czym?
Że nie zabiłem Sang-wana.
Ja tylko szpiegowałem moich towarzyszy.
Osobą, która zabiła Sang-wana i jego żonę...
był Lee Wan-ik.
Szpiegowałem ich, bo obiecał, że ich nie skrzywdzi,
a ja mu uwierzyłem.
Byłem głupcem.
Gdybym tego nie zrobił,
Lee Wan-ik zabiłby moją żonę i dzieci.
Nie miałem wyboru.
Mylisz się.
To ty ich zabiłeś.
Miałeś wybór.
Twoi towarzysze też mieli żony i dzieci,
a mimo to nie podjęli takiej decyzji jak ty.
Informacje, które zdobyłeś,
doprowadziły do śmierci innych rodziców.
Niby nie miałeś wyboru.
W ten sposób zabiłeś nawet mojego ojca.
Joseph...
był dla mnie jak ojciec.
Przejście!
Z drogi!
Zróbcie przejście.
Proszę nas przepuścić.
Z drogi!
Lee Wan-ik, minister rolnictwa i handlu,
zostanie ministrem spraw zagranicznych.
Ja, Lee Wan-ik, przyjmuję waszą nominację.
To dla mnie zaszczyt, Wasza Wysokość.
Widziałeś to?
Na moim dworze był Ito Hirobumi.
Razem z uzbrojonymi japońskimi żołnierzami.
Ty ich nie widziałeś?
Nie mogę przez nich spać.
Nawiedzają mnie w snach
i sprowadzają na mnie koszmary.
Co robić?
Na kim mogę polegać?
Nie trzeba było odwracać się od Rosji.
Czy rząd Ameryki
nie ma ani krztyny współczucia?
Puszczaj mnie!
Obserwowaliśmy dworzec przez dwa dni i znaleźliśmy ją.
Dlaczego pani to robi?
Chcę po prostu odejść!
Opuścisz Hanseong?
Dokąd i po co?
Spakowałaś dużo rzeczy i opuszczasz chorą matkę.
Muszę odpowiadać?
Już nie pracuję w pani hotelu.
Nie oczekuję odpowiedzi.
Co mnie to obchodzi?
Chciałam się tylko przekonać, czy powinnam okazać ci litość,
zanim doszczętnie zrujnuję ci życie.
Ale teraz
zdecydowałam, że jeszcze ci pokażę.
Jak to...
zrujnuje mi pani życie?
Tak to się kończy, gdy głupia dziewucha
staje się zła.
Masz bliznę na pamiątkę.
Nie zapominaj o niej.
Czym sobie na to zasłużyłam?
Wszyscy w Joseon nienawidzili Gu Dong-maego!
Oprócz mnie.
Dzięki tobie puszczają mnie wolno.
Następnym razem
postawię ci drinka.
To zasługa wielu osób.
Mojego przełożonego, chłopca na posyłki,
właścicielki hotelu, twoich ludzi.
Panicza...
i panienki.
Kiedyś się im odwdzięczę.
Mam coś ważnego do załatwienia.
Skremujcie ich z honorami.
Z pieniędzmi do zaświatów.
Tak jest, szefie.
HWAWOLLU
- Witaj, szefie. - Witaj, szefie.
Jak już skończycie mnie witać,
trzeba coś zarobić.
Wracajcie do pracy.
- Tak jest. - Tak jest.
Miałeś szczęście.
Uszedłeś z życiem.
Mam twój miecz,
który został na komisariacie.
Sam minister Hayashi kazał ci go zwrócić.
To zaszczyt.
Ukłoń się i podziękuj.
Przed chwilą poznałem ministra Hayashiego.
Mówił, że przyśle mi prezent.
Widzę, że już dotarł.
Prezent? Dla kogoś takiego jak ty?
Powiedziałem ci,
że ciebie zabiję pierwszego, gdy wyjdę.
To ty jesteś tym prezentem.
Co?
Podobno
wciąż nie znalazł pan biura.
Podobało mi się jedno miejsce,
ale już było zajęte.
To przypomina moją obecną sytuację.
Chyba pan trochę schudł.
To dlatego, że nie zdecydował pan, czy ma złe zamiary?
Niech pan wyrzuci tamtego najemcę.
Proszę mówić, że pan podróżował, a pokój jest pana.
Wrócił pan do niego.
To byłoby miłe,
ale nie planowałem wracać.
Co za szczerość.
Mam dać panu nowy pokój?
Na trzecim piętrze dużo hałasują.
Ma najlepszy widok.
Warto się pomęczyć.
Z tamtego tarasu najlepiej widać księżyc.
Dziś odbędzie się pogrzeb misjonarza.
Powinienem zagrać coś smutnego.
CMENTARZ DLA CUDZOZIEMCÓW W HANSEONG
Drogi wielki i szlachetny.
Dałeś mi dom.
Mój bohaterze.
Mój...
ojcze.
Żegnaj.
TU LEŻY POMOCNIK BOGA I SYN MARZEŃ NIECH SPOCZYWA W POKOJU
KAŻDY, KTO ŻYJE I WIERZY WE MNIE, NIE UMRZE NA WIEKI
Co to jest, panienko?
Imię pewnego Amerykanina.
Chciałabym zapalić za niego świecę.
Zostanie dzisiaj pochowany.
Rozumiem.
Zrobię to, panienko.
Ale...
ten człowiek wierzy w Boga.
Bóstwa, którym służymy,
na pewno znają się nawzajem.
Jestem pewna, że Budda
wskaże mu drogę do Boga.
Więc zapal dla mnie świecę.
Oczywiście, panienko.
Panienko.
Zaraz przyjdę.
Na jakie wieści pani czeka?
Próbowała mnie pani zastrzelić.
Więc pewnie czekała pani na złe wieści.
Nienawidziłem pani.
Wszystko w porządku?
Martwi się pan o mnie?
Przywykłem do tego.
Czy to Joseon, czy Ameryka,
wszędzie jest tak samo.
Zawsze.
Ludzie zawsze mówili,
że do nich nie pasuję.
Tutaj pan pasuje.
Proszę podejść.
Mam chwycić dłoń, która próbowała
mnie postrzelić?
Biorę dłoń...
mężczyzny, który o tym wiedział...
a mimo to wszedł na linię ognia.
To ja dostałam chusteczkę,
więc kto dzisiaj płacze?
Nie wiedziałem, że Gu Dong-mae ot tak zabije Suzukiego.
W końcu to zausznik ministra Hayashiego.
Hayashi wysłał go pewnie jako prezent.
Wygląda na to, że Hayashi sprzymierzył się z Gu Dong-mae.
I co teraz?
Już nic go nie zatrzyma.
W życiu są wzloty i upadki.
Chyba wiem, do kogo się zwrócić.
Ostatnio odwiedza mnie wielu gości.
Zaczekaj na zewnątrz.
Powinienem zostać i...
- A co to da? - Słucham?
Tak jest.
Usiądź.
Minęło trochę czasu.
Już pana nie widuję.
Przejdź do rzeczy.
Chcesz coś powiedzieć, to mów i wynocha.
To wszystko przeszłość.
Szermierz przemawia ostrzem, nie językiem.
Martwi mnie tylko,
że chciał pan zrujnować lorda Go Sa-honga, a mnie nie udało się go oskarżyć.
Boję się, że mnie pan za to znienawidzi.
Jesteś szumowiną, która zrobi wszystko dla pieniędzy.
Co próbujesz osiągnąć?
- Chcesz mnie przestraszyć? - A przestraszył się pan?
Gdy opuściłem komisariat, opowiedziałem ministrowi interesującą historię.
Że znalazłem i oddałem Lee Wan-ikowi certyfikat bankowy
do tajnego konta króla.
Ten chciał to wykorzystać z Lee Se-hunem,
ale nie udało mu się
i zrzucił winę na Lee Se-huna.
Sądzisz, że uwierzy w te bzdury,
których nawet nie udowodnisz?
On jest taki lękliwy, że dwa razy się zastanawia,
zanim podskoczy.
Zasiałem tylko ziarno wątpliwości
w człowieku o bujnej wyobraźni.
Minister Hayashi kazał przekazać panu wiadomość.
Głupcy, którzy nie są ani Japończykami...
„Głupcy, którzy nie są ani Japończykami,
ani Koreańczykami, będą tylko słabością Wielkiej Japonii”.
Gratuluję nominacji na ministra spraw zagranicznych.
Mam nadzieję...
że będzie pan o siebie dbał.
Panie Im, spóźnił się pan do pracy.
Co mówisz?
Chciałbym...
Chciałbym wejść.
Tak po prostu?
Zostawiłem ubrania
i przyniosłem notatki, więc może je pan obejrzeć.
Może zrobiłem wystarczająco dużo.
W końcu dla biednego misjonarza maści to nie lada wydatek.
Miło widzieć pana uśmiech.
Dziękuję.
- To nic. - Dobra robota.
SONG YEONG
Zrób coś dla mnie.
Niech to, co napisałeś w telegramie, rzeczy, które przyniosłeś,
i wszystko, co widziałeś i słyszałeś w prowincji Hamgyong,
zostanie tajemnicą.
To nie będzie trudne,
ale dotrzymywanie sekretów generuje znaczne koszty.
Im bliżej prawdy byłeś,
tym bardziej narażona była nasza organizacja.
Ukryłem ich imiona.
Okłamałem Lee Wan-ika.
Więc zniszcz to zdjęcie.
To moja ostatnia prośba.
TOKIO, 1874, SONG YEONG, GO SANG-WAN, KIM YONG-JU, JEON SEUNG-JAE
Nie miałeś poznać imion,
które wymieniłeś.
Czas kwitnienia śliwy. Song Yeong, Go Sang-wan,
Kim Yong-ju, Jeon Seung-jae, wszyscy razem.
Wiosna 1874 roku, Tokio.
Chun-siku, wróciłem.
Il-sik, nareszcie!
Przyszedł.
Proszę pomówić.
Co się dzieje?
Chce przejąć połowę naszego metrażu
i płacić czynsz,
żeby mógł sobie pisać.
Nie połowę. Potrzebuję tylko trochę miejsca.
Żeby wstawić biurko.
Tu jest najlepsze feng shui
dzięki rozmieszczeniu ziemi i wody.
Będę wam płacił raz w miesiącu.
Nasi klienci będą się czuli niekomfortowo.
Bzdura.
Kto miałby się tak czuć, widząc taką twarz?
Dwie twarze już mamy.
Będę obsługiwał klientów.
Dostaniecie czynsz i pracownika.
Co powiecie? Nie macie nic do stracenia.
- Paniczu. - Paniczu.
Co za cudowny widok.
Ma już panicz biuro?
Nawet nas panicz nie zaprosił.
Jeszcze nie, próbuję przekonać tych panów.
Pewnie mi się nie uda.
Chun-sik, przynieś kontrakt.
Il-sik, weź się w garść.
Nigdy w życiu nie byłem tak poważny.
Nigdy nie chciałem niczego robić,
więc studiowałem medycynę, prawo i literaturę,
a potem rzuciłem studia.
Więc niby w czym mam być dobry?
Przemyślałem to.
I dotarło do mnie,
że wszystko mnie ciekawi
i że naprawdę potrafię słuchać.
Nie zamykasz się przez cały wieczór.
Myślałem, że to ja studiowałem w Japonii.
I jestem takim dobrym mówcą.
Więc co zrobisz?
Tyle gadasz, a tego jeszcze nie powiedziałeś.
Zapomniałem wam powiedzieć.
Będę wydawał gazetę.
Obyś miał tam miejsce na nekrologi.
Zbankrutujesz. Piszesz beznadziejne nagłówki.
To prawda.
Czy prasa nie powinna
skupiać się bardziej na prawdzie i faktach niż na krzykliwych nagłówkach?
Gazety mieszają koreański z chińskim,
ale moja będzie...
tylko po koreańsku.
Nikogo nie ścigasz?
Pewnie, że ścigam. Szukam tego, który kaszle...
Przeziębiłem się.
Wiesz co?
Jeszcze nigdy nie zapłaciłeś za napitek.
Wiem.
Nie wstyd ci?
Zapomniałem wam podziękować.
Dziękuję za alkohol.
Podziękował.
Muszę coś załatwić.
Księżyc dziś jasno świeci.
Nie spaceruję z wami, nie myślcie sobie.
Nikt tu z nikim nie spaceruje.
Zajmujemy się własnymi sprawami.
Wiosna przyszła.
Są tu wszystkie moje ulubione rzeczy.
Mnie nie licz.
Uwielbiam takie bezużyteczne rzeczy.
Wiosnę, kwiaty i księżyc.
Przetniesz płatek idealnie na pół?
Ciebie przetnę na pół.
Poziomo czy pionowo?
Musisz być taki okrutny?
Przestrzelisz spadający płatek?
Przed czy po tym, jak Gu Dong-mae go przepołowi?
Cóż za piękna metafora.
Pomiędzy Amerykaninem i Japończykiem
umieram każdego dnia.
Dzisiaj przyczyną śmierci...
jest piękno.
„Nadeszła wiosna i szukamy nowych uczniów.
Szkoła posiada trzech nauczycieli z zagranicy,
trzech nauczycieli z Joseon
i dwóch nauczycieli chińskich znaków.
Uczymy angielskiego i innych przedmiotów.
U nas każdy może się uczyć”.
Skończyłam.
Pisze pani tak dobrze jak Han Seok-bong.
Pochlebiasz mi.
Mówię, że pisze pani jak mężczyzna.
Podejdź no tu.
Pójdę to powiesić.
Do widzenia.
Mówię, że pisze pani jak mężczyzna.
NADESZŁA WIOSNA I ZASTANAWIAM SIĘ, JAK SIĘ PAN MIEWA.
Wymówię się wiosną, żeby zapytać, co u pana słychać.
U mnie wszystko dobrze.
A u pana?
Chciałem o coś zapytać.
Jak wygląda kwiat śliwy?
Kwiat śliwy to moja wymówka, żeby wybłagać u pani spotkanie.
Dlaczego akurat ten kwiat?
Kwiat śliwy to symbol rodziny królewskiej Joseon.
Ma długą historię i pojawia się
w wielu historycznych dokumentach.
Dlaczego tak nagle pan o niego pyta?
TOKIO, 1874, SONG YEONG, GO SANG-WAN, KIM YONG-JU, JEON SEUNG-JAE
Chciałem wiedzieć,
co świętował pani ojciec z towarzyszami.
To zdjęcie pani ojca z przyjaciółmi, które pani pokazałem,
miało na odwrocie zdanie:
„Czas kwitnienia śliwy. Razem z tym i tym”.
Przepraszam,
ale je spaliłem.
Stwierdziłem, że te twarze i nazwiska nie powinny być znane.
Nie szkodzi, zachowam je w sercu.
Dziękuję.
Zobaczyliśmy kwiaty.
Co zrobimy teraz?
Uścisk dłoni,
przytulenie,
tęsknota, wpatrywanie się w kwiaty.
Co teraz?
Łowienie ryb?
Tego się nie spodziewałam.
To pierwsza rzecz, jaka przyszła mi do głowy.
Jest pan w tym dobry?
Jestem Eugene Choi, kapitan piechoty morskiej USA.
Całe dnie spędzałem na statku.
Założymy się, kto złowi więcej?
Zakładamy się po łowieniu?
Potem przejdziemy do pieczenia.
Bierze! Proszę ciągnąć.
Chwileczkę.
No nie.
Za szybko.
Trzeba było ją wyciągnąć.
Długo będzie mnie pani trzymać za rękę?
Należy do pana.
Dlatego pytała pani, czy potrafię łowić?
Ale pan zabawny.
Nie.
O rety.
Szkoda.
Bo to był mój powód.
„Czyste, długie jezioro w jesienny dzień
skrzy się jak odłamek zielonego jadeitu.
Zacumowaliśmy naszą małą łódź
tam, gdzie kwitną kwiaty lotosu.
Aby cię zobaczyć,
zarzuciłam przynętę za mur.
Ktoś zobaczył mnie z daleka
i było mi wstyd przez cały dzień”.
CZYSTE, DŁUGIE JEZIORO W JESIENNY DZIEŃ
WIERSZE HEO NAN-SEOL-HEONA
Nie bądź głupi.
- Co się dzieje, mój panie? - Ucisz się!
Kochanie, to katastrofa!
Gdzie jesteś? Chodź tutaj!
O co chodzi?
Co się dzieje? Czemu tak zbladłeś?
Lee Wan-ik nie da ci pracy?
Moja praca to nasz najmniejszy problem.
W hotelu, w którym mieszka Hui-seong,
zatrzymał się też on.
Kto?
No wiesz, on.
Syn niewolników.
Mówisz o Yu-jinie?
Tak.
Zatrzymał się tam?
Z Hui-seongiem?
Witam pana.
Czeka na pana gość.
To...
było kiedyś moje,
ale zawsze należało do pana.
To jakby pamiątka, którą zostawiła panu matka.
Dlatego...
chciałam ją panu zwrócić.
Nie proszę, by nam pan przebaczył.
Tylko...
wolałabym, żeby Hui-seong...
nigdy nie dowiedział się o tamtym dniu.
Innymi słowy prosi pani o przebaczenie.
To brzemię...
które muszę ponieść z moim mężem.
Hui-seong nic nie zrobił.
Nosiłam go wtedy pod sercem.
Jego jedyną winą...
jest to, że urodził się w naszej rodzinie.
Więc co ja zrobiłem źle?
Ja również urodziłem się...
pod tym samym dachem.
Jako syn niewolników.
Po tym jak uczyniliście z mojego życia piekło,
jak mogła pani liczyć,
że pani syn nie będzie cierpiał?
Ja...
Ja zapłacę za moje grzechy.
Mogę odpłacać cierpieniem aż do mojej śmierci
za wszystko, co panu zrobiliśmy.
Jeśli to nie starczy, może mnie pan karać nawet później.
Jeśli pan chce, proszę wykopać mój grób.
Ale proszę pozwolić Hui-seongowi...
przeżyć życie bez wiedzy o tym, co się wtedy wydarzyło.
Jeśli pan każe, padnę na kolana.
Na kolana?
Nie trzeba.
Nigdy nie klęczałam przed nikim...
poza moimi rodzicami.
Ale dla pana uklęknę.
Błagam,
niech pan zostawi Hui-seonga w spokoju.
Błagam, Yu-jinie.
Podobno nieźle sobie radzisz z opatrywaniem ran.
Pomóż mi z tym.
Najbardziej rozrywkowy pokój w hotelu Glory.
Numer 304.
W końcu mam okazję tu wejść.
Nie zaprosiłem cię do środka.
Nie bądź niemiły dla rannego człowieka.
- Rety! - O nie!
Matko, upuściłaś to.
Dlaczego ta ozdoba jest w twoim pokoju?
Należy do mojej matki.
Zgadza się.
Należała.
Kiedy się urodziłeś?
Czemu pytasz?
Chcę wiedzieć, kiedy zginęli moi rodzice.
Zapomniałem datę, bo w ogóle nie spałem, gdy uciekałem
przed łowcami, których wysłał twój dziadek.
Kiedy się urodziłeś?
Urodziłem się...
17 kwietnia 1871 roku.
Chcesz wiedzieć coś jeszcze?
Teraz chyba wiem więcej od ciebie.
Minęło tyle czasu.
Poznajesz mnie?
Oczywiście, paniczu.
Pracowałem dla waszej rodziny
do pana siódmych urodzin.
Tak pan wyrósł,
ale ciągle ma pan twarz dziecka.
- Pokłonię się. - Nie trzeba.
Czemu mi to robisz?
Błagam, oszczędź mnie.
Jeszcze nic nie zrobiłem, a ty już błagasz?
Co za wstyd.
Zadam ci pytanie.
Zastanawiam się, o czym rozmawiałeś z tym młodym dżentelmenem.
Słyszałem, jak mówiliście...
o niewolniku.
Zastanawiałem się nad jedną rzeczą.
Pomóż mi wypełnić luki.
To pytanie...
które odkładałem od długiego czasu.
Dla mnie to pytanie jest jak czarna bila.
Muszę przyjąć konsekwencje, nieważne jakie by były.
Uda mi się wygrać...
czy przegram?
Pomóż mi.
On...
jest synem niewolników, którzy pracowali
dla pańskiej rodziny, gdy pana dziadek jeszcze żył.
Pański dziadek, lord Kim...
Na co czekacie? Zawińcie go.
...chciał sprzedać jego matkę.
Panie, przepraszamy.
Lord Kim kazał służącym zatłuc jego ojca na śmierć.
Chłopca też pobili.
Yu-jin!
Yu-jin...
Więc jego matka
wzięła pańską matkę...
Zadźgam dziecko!
...która była w ciąży z panem, na zakładniczkę.
Idź. Biegnij najdalej, jak potrafisz.
Gdy upewniła się, że jej syn uciekł,
ona...
wskoczyła do studni.
Każdy myśli, że jego problemy są najpoważniejsze.
Ale kiedy stoi przed tobą człowiek, któremu wydarto serce,
nie mów, że ktoś cię zranił.
To hańbiące zachowanie.
Chłopiec wszystko widział.
Uciekł
i wrócił jako mężczyzna z potężnego kraju.
Dziękuję.
Niemożliwe.
Urodził się niewolnikiem?
Nie sądziłem, że tych dwóch łączy tak tragiczna historia.
Powiedziałem ci wszystko, co wiem.
Więc...
powinieneś mi zapłacić, obiecałeś.
Powinienem.
Za tę zaskakującą historię powinieneś otrzymać sowitą zapłatę.
Naszym tajnym oficerom nie udało się ochronić misjonarza.
Nie tylko wyciekła jego trasa,
ale wygląda na to, że od początku wiedzieli o liście.
To znaczy, że w waszych szeregach jest szpieg.
W związku z tym
musisz coś dla mnie zrobić.
Tamtego dnia wysłaliśmy trzech oficerów na akcję.
Jeden wrócił z martwym misjonarzem
i sprawdzamy pozostałą dwójkę.
Jeden ze sprawdzanych oficerów
chadza do twojego hotelu.
Kto to?
Nie mogliśmy wykluczyć,
że coś przydarzy się misjonarzowi po drodze,
więc jeden z oficerów śledził go od dworca Hanseong
aż do portu w Jemulpo.
Chodzi o panią Kang?
Jeśli będzie zachowywać się podejrzanie,
daj mi znać.
Jeszcze jedno.
Przyprowadź do mnie tego Amerykanina.
Sam może go pan wezwać.
Nie będzie chciał ze mną rozmawiać.
Już pan zdążył się mu narazić?
Co będę z tego miała?
Informację...
o miejscu pobytu twojej matki.
Chyba się przesłyszałam.
Przeciwnie.
Przecież nie odnalazł pan mojej matki.
Odnalazłem.
To znaczy...
że ukrywał to pan przede mną?
Proszę mi wybaczyć.
Mogę polegać tylko na tym, co usłyszę, w tym na plotkach.
Podobno nie opuszczasz Joseon.
Nie mam powodu, by wyjechać.
Muszę iść do pracy, proszę się streszczać.
Chcę, abyś przyjął posadę instruktora
w Królewskiej Akademii Wojskowej.
Już odrzuciłem tę ofertę.
Tak, słyszałem.
Ale tylko ty nadajesz się na to stanowisko.
Bezczelność.
Teraz gdy Lee Wan-ik zdobył upragnioną pozycję,
spróbuje przejąć kontrolę nad Radą Marszałków.
Potrzebuję kogoś, z kim nie zadrze.
Amerykanina, który może chociaż udawać,
że jest po stronie Joseon.
Chcieliście mnie zabić za bycie Amerykaninem. A teraz co?
Nagle jestem wam potrzebny?
Co mnie obchodzą intrygi Lee Wan-ika?
Bo możesz przedłużyć im życie.
Mówię o garncarzu Hwang Eun-sanie
i jego ludziach.
Nawet jeśli pożyją jeden dzień dłużej, to wciąż będzie tego warte.
Nawet gdybym się zgodził,
nie podjąłbym tej pracy z radością.
Nie oczekuję tego od ciebie.
Wystarczy mi to, że zgodzisz się bez złych intencji.
Jeśli czegoś chcesz,
cokolwiek to jest, dam ci to.
Tytuł, kawałek ziemi, tylko powiedz.
Chciałbym dostać górę.
Górę?
Na Ganghwie jest mała dolina.
Chcę dostać tę górę.
W następnym życiu
chcę być kwiatkiem.
A ja?
A ty,
żebyś mieszkał w takim domu.
Kwitłabym w ogrodzie.
Kwitłaś tutaj.
Czy mam tu zbudować dom?
Ojcze, to ja.
Słyszałam, że źle sypiasz
i prawie nic nie jesz.
Pan Haengrang mi powiedział.
Proszę, wypij to.
Przepraszam, że jestem taką złą synową.
Nie przejmuj się.
Nigdy nie byłaś złą synową.
Czy były jakieś wieści
od rodziny lorda Kima?
O czym, ojcze?
Chciałbym już wydać Ae-sin za mąż.
Trzeba było to zrobić dawno temu.
Przepraszam, ojcze.
Jak najszybciej spotkam się z żoną lorda Kima.
Ja, Kim An-pyeong,
chcę poinformować wszystkich moich przodków.
Mój syn, Hui-seong, pierwszy chłopiec od trzech pokoleń,
chciałby poślubić wnuczkę rodu Go, Ae-sin.
Dziś wyślę oficjalny list do jej rodziny,
więc z szacunku informuję was najpierw.
List w sprawie ślubu?
Ciociu, ja...
Nie jestem gotowa.
Nie chcę brać ślubu.
- Nie mogę... - Ja również nie mogę
- tego dłużej ciągnąć. - Ciociu.
Jestem staromodna.
Próbowałam cię zrozumieć.
Wiem też, że dziczyzna
nie była prawdziwym powodem, dla którego odwiedzałaś strzelca Janga.
Zauważyłam też u ciebie dziwne blizny i sińce,
ale przymknęłam na nie oko.
Jednak koniec z tym.
Nie wiem dokładnie, co wyprawiasz,
ale muszę nas chronić jako pani tego domu.
Kiedy otrzymamy list,
przyspieszymy ślub. Chcę, żebyś o tym wiedziała.
Paniczu!
Jedzie pan do domu?
Tak. Co robisz? Spieszysz się gdzieś?
Biegnę, żeby pana uszczęśliwić.
Niosę list w sprawie ślubu do rodziny pani Ae-sin.
Proszę jechać do domu.
Ojciec na pana czeka.
Daj mi to.
Słucham?
Czasami przyszły pan młody sam może dostarczyć list.
Ja pójdę.
Sam pan chce go zanieść?
Wiem, że to cię rozwścieczy,
ale dłużej nie mogę tego odkładać.
Nie wyjdę za mąż.
Będę żyć samotnie.
To największa bzdura, jaką w życiu słyszałem.
- Długo nad tym myślałam. - Nie pytałem cię o zdanie.
Mogłeś o tym pomyśleć, gdy wysłałeś mnie
do strzelca Janga.
Mam się poświęcić haftowaniu i kaligrafii?
Nie mogłabym tak żyć.
Zbyt wiele osiągnęłam, by się zgodzić.
Nie wrócę do tego.
Żadna arystokratka w kraju
nie żyje bez męża.
To wbrew zasadom panującym w Joseon.
Mam słuchać, jak ludzie będą szkalować ciebie i naszą rodzinę?
Jeśli mam się wszystkiego wyrzec,
zrobię to.
Będę żyć jak wyrzutek.
To tak, jakbyś mi powiedziała, że chcesz sobie odebrać życie.
Jak możesz mówić dziadkowi takie rzeczy?
W moim sercu jest inny mężczyzna.
Spędzę życie z nim
i za nikogo nie wyjdę.
Na wszystko inne mógłbym się zgodzić,
ale nie na to.
Mogłaś znaleźć inną wymówkę.
Nie powinnaś była mi tego mówić!
Wszystko dlatego, że za często wychodziłaś z domu.
Jak śmiesz tak bezmyślnie przemawiać.
To wina pana Haengranga i pani Haman.
Za dużo ci pobłażali.
Jest tam kto?
Zamknijcie pana Haengranga i panią Haman w szopie.
Dziadku.
O nie.
Założyli nawet żelazną kłódkę.
Co mamy zrobić? Lord Go jest wściekły.
Rety, co robić?
Nieważne, czy ona wyjdzie za mąż, czy nie,
i tak będę się martwić.
Niebiosa, co my mamy teraz zrobić?
Bardziej się o ciebie martwię.
Zamartwianie się nic tu nie da.
Mam rację?
Musimy oszczędzać energię.
To będzie długa walka.
- O rety. - Co mamy zrobić?
- Nie powstrzymamy jej. - Co jest?
- Jakie to frustrujące. - Co się dzieje?
- Czemu panicz Hui-seong tu jest? - Przyszedł do pani Ae-sin?
Nie wiem, co zrobiłaś źle,
ale niech mnie ukarzą razem z tobą.
Idź już.
Zniosę to.
Spróbuj.
To pomaga.
Nie rozśmieszyłem cię.
Odejdź, proszę.
Nie mogę się dzielić moim grzechem.
Co zrobiłaś?
Powiedziałam dziadkowi, że nie chcę wyjść za mąż.
A także, że w moim sercu jest inny mężczyzna.
Zapytałeś mnie kiedyś, czy jest ktoś inny.
Jest.
Wpuściłam kogoś innego do serca.
I ryzykuję dla niego wszystko.
Nie ma odwrotu.
I nie żałuję.
Przepraszam.
Obyś spotkał kobietę, która będzie lepsza ode mnie.
Zerwanie zaręczyn szkodzi tylko kobiecie.
Mężczyźni nie mają takiego problemu.
Nie wiem, jak to zabrzmi w obecnej sytuacji,
ale byłem już z wieloma kobietami.
Mówiłam gorsze rzeczy.
Już dawno się domyśliłem, że w twoim życiu jest ktoś inny.
Choć o tym wiedziałem...
nie mogłem nic zrobić.
To oficjalny list mojego ojca w sprawie ślubu.
I właśnie teraz...
postanowiłem zrobić coś bardzo złego.
Zgodnie z twoim życzeniem
splamię twój honor.
Zarabia na życie, wysługując się Japończykom.
Jest bezlitosnym łotrem.
To znaczy, że ktoś czyha na pańską rodzinę.
Amerykanie najechali nas w przeszłości.
Jak śmiesz
przyprowadzać tu takiego człowieka?
„Gdy niewolnicy mierzą zbyt wysoko, umierają młodo”.
Nawet tam musi być coś, co mogłabym robić, by chronić Joseon.
Żegnaj.
Napisy: Magdalena Adamus